انشا یک بچه برای ازدواج


هر وقت من یک کار خوب می کنم مامانم به من می گوید بزرگ که شدی برایت یک زن خوب می گیرم.تا به حال من پنج تا کار خوب کرده ام و مامانم قول پنج تایش را به من داده است.

حتمن ناسرادین شاه خیلی کارهای خوب می کرده که مامانش به اندازه استادیوم آزادی برایش زن گرفته بود. ولی من مؤتقدم که اصولن انسان باید زن بگیرد تا آدم بشود ، چون بابایمان همیشه می گوید مشکلات انسان را آدم می کند.

در عزدواج تواهم خیلی مهم است یعنی دو طرف باید به هم بخورند. مثلن من و ساناز دختر خاله مان خیلی به هم می خوریم.

از لهاز فکری هم دو طرف باید به هم بخورند، ساناز چون سه سالش است هنوز فکر ندارد که به من بخورد ولی مامانم می گوید این ساناز از تو بیشتر هالیش می شود.
در عزدواج سن و سال اصلن مهم نیست چه بسیار آدم های بزرگی بوده اند که کارشان به تلاغ کشیده شده و چه بسیار آدم های کوچکی که نکشیده شده. مهم اشق است !

اگر اشق باشد دیگر کسی از شوهرش سکه نمی خواهد و دایی مختار هم از زندان در می آید من تا حالا کلی سکه جم کرده ام و می خواهم همان اول قلکم را بشکنم و همه اش را به ساناز بدهم تا بعدن به زندان نروم.

مهریه و شیر بلال هیچ کس را خوشبخت نمی کند. همین خرج های ازافی باعث می شود که زندگی سخت بشود و سر خرج عروسی داییمختار با پدر خانومش حرفش بشود دایی مختار می گفت پدر خانومش چتر باز بود.. خوب شاید حقوق چتر بازی خیلی کم بوده که نتوانسته خرج عروسی را بدهد. البته من و ساناز تفافق کرده ایم که بجای شام عروسی چیپس و خلالی نمکی بدهیم. هم ارزان تر است ، هم خوشمزه تراست تازه وقتی می خوری خش خش هم می کند!

اگر آدم زن خانه دار بگیرد خیلی بهتر است و گرنه آدم مجبور می شود خودش خانه بگیرد. زن دایی مختار هم خانه دار نبود و دایی مختار مجبور شد یک زیر زمینی بگیرد. میگفت چون رهم و اجاره بالاست آنها رفته اند پایین! اما خانوم دایی مختار هم می خواست برود بالا! حتمن از زیر زمینی می ترسید. ساناز هم از زیر زمینی می ترسد برای همین هم برایش توی باغچه یک خانه درختی درست کردم. اما ساناز از آن بالا افتاد و دستش شکست.. از آن موقه خاله با من قهر است.

قهر بهتر از دعواست. آدم وقتی قهر می کند بعد آشتی می کند ولی اگر دعوا کند بعد کتک کاری میکند.

بي نام تو زهرا، گره اي وا شدني نيست

هرگز نفسي،بي تو مسيحا شدني نيست

 

بوسه به گل دست تو معراج رسول است

فرزند كسي ام ابيها شدني نيست

 

 

اصلا چه نيازي به پسر داشت پيمبر

نسل نبوي جز به تو احيا شدني نيست

 

سلمان كه مريد قدمت بود هميشه

فهميد كه بي اذن تو آقا شدني نيست

 

خورشيد،زياديست به هر جا كه تو باشي

مانند تو هر نور كه زهرا شدني نيست

 

تو منحصرا باني اين چرخ كبودي

در خلقت ما نقش تو حاشا شدني نيست

 

از چشم تو تا عرش خدا فاصله اي نيست

بي عطر تو فردوس فريبا شدني نيست

 

بايد كه خدا بر قلمم واژه گذارد

چون جمله هم شآن تو پيدا شدني نيست

 

هيچ از تو نفهميد كسي كه به جسارت...

...نه گفتن اين واقعه املا شدني نيست

هر که با زهراست احساس سخاوت می کند

« مور این وادی سلیمان را ضیافت می کند»

 

دست پخت فاطمه نان است و نانش جذبه است

هر که شد یکبار سائل کم کم عادت می کند

 

 

حضرت جبریل یک جلوه است ، ذاتا وحی را....

....فاطمه تا قلب پیغمبر هدایت می کند

 

فرشیان... نه عرشیان هم رو به او می ایستند

در میان خانه اش وقتی عبادت می کند

 

مرتضی بر فاطمه یا فاطمه بر مرتضی

کیست که بر دیگری دارد امامت می کند

 

هرچه مولا مدح خود را کرد مدح فاطمه است

آینه از شأن همتایش حکایت می کند

 

روز محشر که بیاید کار دست فاطمه است

مرتضی می ایستد ، زهرا قیامت می کند

 

رشته ای از چادرش هم دست ما باشد بس است

رشته ای از چادرش ؟!....آری... شفاعت می کند

اي نخست هميشگي يكتا                 آفتاب قديمي ي دنيا

سيب سرخ بهشت پيغمبر               يك سبد ياس بر جمال شما

ابتدايت هميشه نا معلوم                        انتهاي تو نيز نا پيدا

راستي گر نباشي اي بانو                        چه غريب است حرفهاي خدا

خانه ات پايتخت اين عالم                      حجت من حديث سبز كسا

فاطمه اي فرشته خيرات                         بر تو و خاندان تو صلوات

چشمهايت ستاره مي بارد                           مثل خورشيد روشني دارند

نور ماه و ستاره و خورشيد                           چقدر پيش چشم تو تارند

جلوه كردي و از مكان خودت                            آمدي وفرشته ها دارند ...

از بلندا ي عرش تا مكه                                        سر راه تو ياس مي كارند

آمدي و تمام هر چه كه  هست                                به مقام تو سجده مي آرند

فاطمه اي فرشته خيرات                                        بر تو و خاندان تو صلوات

اي خداوندي تجسم ما                                           كعبه بي نشان مردم ما

صبح روز نخست ريخته اند                                      جاي انگور سيب در خم ما

سوره ي مكي رسول خدا                                       نذر چشمانتان تبسم ما

بامتان پشت بام جبرا ئيل                                         خانه ات آسمان هفتم  ما

گردش مهربان اين دستاس                                      آرد داري براي گندم ما

فاطمه اي فرشته خيرات                                        بر توو خاندان تو صلوات

تو فرادا تو فرد تو تو حيد                                         تو مساوي سيزده خورشيد

تو همان سيب روشني كه از ل                                از درخت خدا پيمبر چيد

تو رسولي ولي به طرز دگر                                      مرتضايي ولي به شكل جديد

معجر روشن تو هجده سال                                       به خودش رنگ آفتاب نديد

شب ندارد مدينه ام با تو                                         السلام عليك يا خورشيد

فاطمه اي  فرشته خيرات                                       بر توو خاندان تو صلوات

سر تو روي بالش پر بود                                         جلوه ات جلوه اي معطر بود

نان تو از بهشت مي آمد                                      آب نوشيدنيت كوثر بود

مثل يك گنبد طلايي شهر                                    پشت بامت پر از كبوتر بود

آمدي و ملائك بالا                                    عرض تبريكشان به حيدر بود

روز ميلاد تو براي رسول                               به خداوند "روز مادر "بود

فاطمه اي فرشته خيرات                             بر تو و خاندا ن تو صلوات

اي خداي جمالي ي دنيا                                جلوه بي مثالي ي دنيا

نام تو بي وضو نمي آيد                                  بر زبان اهالي دنيا

اي پري اي فرشته بالا                                   تو كجا و حوالي دنيا

 تو كنار خداي خويش، خوشي                              كوري جاي خالي دنيا

ما هميشه پي جواب توايم                                   اي غروب سئوالي دنيا

فاطمه اي فرشته بركات                                       بر تو و خاندان تو صلوات

بي تو اين سفره ها كريم نداشت                            بي تو اين بادها نسيم نداشت

تو اگر جلوه اي نمي كردي                                     طور موساي ما كليم نداشت

با وجود وجود تو ديگر                                          حضرت آمنه يتيم نداشت

بي تو ذكر رئوف " بسم اله "                              داشت رخمن ولي رحيم نداشت

حرمت قبله هم ترك مي خورد                              خانه ي تو اگر حريم نداشت

فاطمه اي فرشته خيرات                                     بر تو و خاندان تو صلوات

آينه صفحه كتاب تو                                     آسمان شيشه گلاب تو بود

اولين عكس در حجاب خدا                               دور تا دور عرش قاب تو بود

صبح ها، ظهرها نگاه علي                                چشم به راه آفتاب تو بود

روزها نيمه ي جنوب زمين                                سنگ زيرين آسياب تو بود

چادر خاكي زمين خورده                                       مرتضي هم ابوتراب تو بود

فاطمه اي فرشته خيرات                                           بر تو و خاندان تو صلوات

تير زماني به جلو پرتاب ميشود كه كمان را بطرف عقب بكشي

گلوله زماني به جلو شليك ميشود كه ماشه را به عقب فشار دهي
انسانها نيز پس از مواجه شدن با ناملايمات در مسير زندگي به خوشبختي ميرسند
پس، از روبرو شدن با مشكلات بيم نداشته باش
چون انها ترا به طرف جلو هل ميدهند

فرانکل روانشناس اتریشی می گوید : این رنج و درد نیست که باعث ناراحتی و اندوه ما می شود بلکه فقدان معنا در زندگی باعث ناراحتی ماست او می گوید ، بشر برای یافتن معنا درزندگی یا باید خلاقیت و نو آوری و سازنده گی کند و یا باید در زیبائی های طبیعت غوطه ور شود یعنی به عالم هنر پناه ببرد و اگر به خاطر محرومیت نمی تواند هیچ یک از این دو کار را انجام بدهد می تواند مانند زندانیان با پذیرفتن درد و رنج به زندگی خود معنا بدهد .

 

 

 

 

دست و پایی می توان زد ، بند اگر بر دست و پاست

وای بر حال گرفتاری که بندش بر دل است

                    

 

بـاغ پر از گُلی که شب نظر به آسـمـان کند
                     صبح به دیگ می رود ؛ غنچه گلاب می شود

چه کـرده ای تـو بـا دلم که از تو پیش دیگران
گلایه هم که می کنم شعر حساب می شود