این آغوش خدا ست
درخت را دیدهای که چگونه در پس حلول بهار، شکوفهدار شدن را تجربه
میکند؟
قنات را دیدهای که با چه اشتیاقی، لحظه تموّج آب را در دل خویش، به رخ کویر
میکشد؟
کعبه نیز همینگونه، مباهات رویش تو را بر جهان فریاد میزند. این کعبه
نیست که شکافته میشود تا شکفتن تو را لمس کرده باشد؛ این آغوش
خداست که برای تحویل دادن تو به آفرینش خویش، گشوده شده است.
+ نوشته شده در جمعه ۱۳۹۲/۰۳/۰۳ ساعت 16:34 توسط الی
|

به بهشت نمی روم اگر مادرم آنجا نباشد