درخت را دیده‏ای که چگونه در پس حلول بهار، شکوفه‏دار شدن را تجربه

می‏کند؟
قنات را دیده‏ای که با چه اشتیاقی، لحظه تموّج آب را در دل خویش، به رخ کویر

 می‏کشد؟
کعبه نیز همین‏گونه، مباهات رویش تو را بر جهان فریاد می‏زند. این کعبه

 نیست که شکافته می‏شود تا شکفتن تو را لمس کرده باشد؛ این آغوش

خداست که برای تحویل دادن تو به آفرینش خویش، گشوده شده است.